De dag begint voor ons vandaag al ENORM vroeg
(he mike) 5:15 opstaan!! Om 6:30 komt een auto ons bij ons
Chalet ophalen en rijdt ons tot aan de voet van de Vulkaan.
Hier zitten we ongeveer op een hoogte van 1700
meter.
Bij de voet aangekomen stopt de 4x4 en moeten we zelf
verder. Vol goede moed beginnen we aan een dagje wandelen.
(6:30)
Na een halfuurtje zitten we midden in de jungle. Rustig en
lekker wandelen is dat. De zon wordt door de bomen tegen
gehouden en de grond is zacht van de bladeren.
Soms gaat het dan wat stijler omhoog en is het wel even
puffen, maar ja we willen de Vulkaan van boven bekijken.
Nadat we een 3 tal uurtjes gewandeld hadden konden we het
resultaat al goed zien. Het dorpje Volcan en Cerro Punto
zijn goed te zien.
De temperatuur loopt op en de vermoeidheid begint al een
beetje te komen.
Rond 13:30 zijn we zo hoog dat de jungle ophoudt en er nog
enkel kleinere struiken groeien. De rotsen van de vulkaan
zijn nu ook al goed zichtbaar. Men had ons vertelt dat het
4 tot 5 uur wandelen was. Kortom het einde moest in zicht
zijn. NIET DUS !!
Om een weg door de jungle te vinden hadden we een gids
gehuurd die ons de weg moest tonen. Zijn naam "ito".
Een jongen van 21 die enkel spaans sprak en een "poco"
engels verstond (gelukkig). Handen, voeten en
tekenen kunnen veel vragen oplossen.
Er volgen vieze, gevaarlijke en verschikkelijk vermoeiende
uren. De gids zegt duizend keer nog maar "poco poco".
In oostenrijk zou dit gedeelte enkel toegangelijk zijn
voor "ervaren bergbeklimmers" en minimaal met
leidraad gezekerd zijn.Kathleen ziet het diverse malen
niet meer zitten en Mike loopt ook op reserve.
Hetgeen denk ik goed aan de foto te zien is. AFZIEN WAS
HET !!.
Het resultaat was ook nog niet eens de moeite waard. Een
begroeid gat met een opening was alles wat er te zien was.
(3200meter)
Het pad volgen tot aan de plek waar een Jeep op ons zou
staan te wachten. Dit is het hoogste punt van panama (net
geen 3500 meter). Hier staan diverse televisie en radio
antennes.
Hier staat ons volgend slecht nieuws te wachten. GEEN
JEEP. en nu ??
De gids loopt ergens naartoe en belt om te vragen waarom
er geen jeep is en wanneer er een kan komen.
Volgend slecht nieuws. Vanavond niet mogelijk. "Manjana"
(morgen) pas. Dat betekent dus slapen in deze bunker met
een inrichting die oorlogs was (vies).
Slapen, hier ?? No way. We proberen stad en land in
beweging te zetten om terug te komen. Echter was het
ondertussen nacht geworden (19:00) en koud (6ºC).
Het ziet er echt naar uit dat we hier moeten slapen. Om
21:15 komt echter voor de eerste keer GOED nieuws.
Een van de medewerkers daar is klaar met werken en wil ons,
tegen betaling, wel omlaag rijden. 3 uur over een weg,
nee, noem het rivier bedding naar Boquete. Knieen, rug en
andere ledematen worden aan een shockproof test
onderworpen. Hobbel de bobbel overal gestommel.
Ondertussen had de gids ook al naar huis gebelt en zijn
papa troffen we onderaan de berg. Overgestapt op deze 4x4
en daarmee naar ons huisje rijden. Lach niet, maar rond
2:30 worden we thuis gedropt. Vermoeid, moe, koud, maar
blij dat we niet boven moesten blijven slapen.
Deze dag was een avontuur op zich, die niet in woorden is
uit te drukken. Diverse malen echt afgezien en bang gehad
(gevaar, in de bergen blijven hangen, ed.) Kortom een dag
om NOOIT meer te vergeten.
De uitspraak : "Mochten jullie niets meer horen, dan verblijven we ergens
in het oerwoud van Parque Nacional Volcan Baru." was
dus bijna waarheid geworden.
|
|
