|
De eeste stop is bij een kloof met een lengte van 16km.
Hier hebben vroeger zich mensen in verscholen tijdens de
oorlog. We hebben van de totale lengte maar 200 meter
afgelegd, want de trip naar Pammukkale hadden we nog voor de
boeg.
Voor Pamukkale ligt de oude romeinse stad Hiërapolis. Dit
is de grootste gevonden begraafplaats van die tijd. 1200
doden zijn hier gevonden. Men had 3 manieren om mensen hier
te begraven. 1) In een uitgeholde marmeren blok met mooi
versierde deksel 2) In een mini huis 3) In waden gewikkeld
en dan een heleboel zand erbovenop. Echter zoveel dat men
het kon aanzien als een aparte heuvel ipv graf.
Tenslotte bezoeken we vandaag Pamukkale ('Katoenburcht'), van oorsprong een klein
boerendorp. Haar bekendheid dankt Pamukkale aan de
wereldberoemde kalkterrassen. Uit de diepgelegen ondergrondse bronnen
borrelt al sinds duizenden jaren mineraalhoudend water. Het
hete, dampende water stoomde via de heuvels naar beneden en
holde cirkelvormige bassins uit. Het hoge mineraalgehalte
van het water veroorzaakte een dunne afzetting van
hagelwitte kalk.
Het aparte van dit fenomeen is dat het echt een puur
plaatselijk fenomeen is, daar waar geen water stroomt is er
geen kalkafzetting en dus gewoon groen/bruin (dor). Dit is
duidelijk op de eerste foto te zien.
De kalk is zo hard als steen. Het lijkt net sneeuw of suiker
gelei over een cake.
|
|
